خاطره هاتو نگه دار

ardez — Fri, 20 Feb 2009 13:26:18 GMT

خداحافظ را نمی گویم دگر

و نوشتم :

چای داغ و قلم و یک کاغذ

مادری دست به دعا

بوی اسفند می آید از خانه ما

و دوباره

دلتنگی و هوای رفتن

دل من می گوید :

دلتنگی بد نیست وای اگر عاشق باشی و دلتنگ

از چه می ترسم من

خدایی دارم که در این نزدیکی است و مرا می خواند

همه چیز از باران شروع شد

منو باران شاید همسایه دیوار به دیوار هم هستیم

(( آن مرد در باران آمد ))

می کشاند به کجا ما را این تقدیر

اما من راسخ و پا برجا

کمکم کن یارب

باز هم

LOVE

the river of life in this world

Think not that ye know it who stand at the little

tinkling rill , the first small fountain

عشق رود زندگی در جهان است

میندیش که با دیدن جویباری کوچک ،

یا با رسیدن به نخستین چشمه حقیر ،

عشق را شناخته ای .

ديگه آسمون براش فرقي با قفس نداشت - واسه پرواز بلند تو دلش هوس نداشت

ardez — Mon, 09 Jun 2008 15:41:18 GMT

صحبت از دلتنگي و خستكي و بي حوصلگي و ...

خلاصه اين بهونه هاي بچه - سوسو ل - هاي امروزي نيست ،

صحبت از بي وفايي و نامهربوني

و عشقي كه افسانه شد هم نيست ،

صحبت از خشنودي و رضايت اون بالائيه ،

صحبت از شاد كردن دل دوتا فرشته است ،

صحبت از زيستن چند دهه اي ما

توي اين دنياي رنگارنگه و البته رفتن ،

صحبت از غرور نابجاست كه شايد علتش فقر زياده ،

صحبت از آرايش آدمكهاست واسه شخصيت ،

آدمكهايي كه به نون شبشون محتاجن ،

صحبت از اون ماشين مدل بالائيه

با end اسپيدش رونده ميشه

و اگه جا خالي ندي مخت پهنه رو آسفالت ،

خلاصه كه :

در ميان مردمي با اين مصيبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانيت است

و مني كه با كتابي در دست از كنار اين همه صحبت میگذرم

مني كه غرق در بيكاري منم ؛ آشفته و مبهم ، پر از رمز و راز

مني كه در قالب دو شخصيتم : بد و بدتر

مني كه مسلمانم و شيعه و به زعم خودم :

(اگه من نرم بهشت كي بره ؟)

قربونت برم دخت نبي هنوز ميخواي شفاعتمون كني ؟

سرتونو درد نيارم رفقا ٬ ما هم رفتيم ،

رفتيم تا با غم ديرينمون تا هستيم بسازيم و بسوزيم

Ardez.blogfa.com

توي روزهاي سخت و طاقت فرسايم اول خدا بعد هم خودت ، آرومم مي كردي

كلي باهات حال كردم - دو سه سالي شد - چه روزهایی با هم داشتیم –

خاطره دارم ازتو خاطره هاتو نگه دار ازمن

آقا ما رو حلال كنيد تو رو خدا

نظراتونو مي خونم

خداحافظ

ardez — Fri, 25 Apr 2008 08:42:18 GMT

اتوبوس داشت منو می برد به سوی زادگاهم ؛

زادگاه پر از دردم ، زادگاه پر از فقرم

برای همیشه

در تمنای خواب بودم و خسته ولی خوشحال ؛

دوران خدمتم تموم شده بود مثل دوران تحصیلم (بیادماندنی تر و پرفایده تر)

حال من مونده بودم و یک راه دور و دراز و تاریک .

اونقدر تاریک که جلوی پامو نمی دیدم .

من باید فرصتهای از دست رفتمو جبران می کردم چون دیگه جایی برای ریسک و امهال و سهل انگاری من نمونده بود . یه صدایی مدتها بود گوشم رو آزار میداد :

(( حقتو بگیر ... از همه ... از همه آدما ))

حالا دیگه کامل شده بودم یک مرد کامل . باید قدم در جاده زندگی میذاشتم ؛

محکم ، با ایمان و با اعتماد به نفس .

خلیل آسا به نبرد بتهای ناتوانیم می رفتم .توی این راه فقط یکی همسفرم بود ؛

خدایا حضورا رو احساس می کنم ،

و جودت رو درک می کنم ،

و مثل همیشه کمکت رو طلب می کنم

دوستی میگفت: دوستی بهونه نمی خواد ، این دشمنی است که بهونه می خواد.

ardez — Tue, 18 Mar 2008 06:44:18 GMT

آدم ها، پشت هم جا خالی می دهند،

کسانی که لاف دوستی میزنند بیشتر.

پشت هم، جا خالی میدهند،

وقت هایی که میگویی هوایم را داشته باش،

وقت هایی که میگویی چقدر به هم ریخته ای،

وقت هایی که از یک طوفان عظیم باز میگردی

آدم ها مدام جا خالی میدهند

یک بار،دو بار،سه بار،دو بار...

آن ها که لاف دوستی میزنند بیشتر!

میدانم که دیگر نباید به آدمی،غریبه ای،آشنایی بگویم به آرامش نیاز دارم
دیگر نباید بگویم روزهایی،روزهایی خاص افسرده میشوم
نه من دیگر هرگز برای کسی نمیگویم هوایم را بچسب،هوایم را خوب بچسب

میدانم،

باز ...

اومدن بهار و راهی شدن زمستون رو به همتون تبریک می گم

سال نو مبارک

سال پر از خوبی و ایمان و پیشرفت روزافزون رو برای شما آرزومندم

حکایت دستی که نمک نداشت

ardez — Thu, 14 Feb 2008 13:25:18 GMT

یکی بود یکی نبود

زیر گنبد کبود

غیر از خدای مهربون هیچکی نبود

یه دست خوب و مهربون بود یه دست پاک و بی ریا . اون نوازشگر

دستای ناامید و یاریگر دستای محتاج بود .

و روزهاشو با پاک کردن اشکای دستای دیگه به شب میرسوند اما یه چیزی کم کم

داشت قلب اونو می شکست اونم بی مرامی و نامردمی دستای دیگه بود که دل شکسته و رنجورش کرده بودن.

یه شب تاریک ناراحت و ملول گوشه ای نشسته بود و با خودش خلوت

کرده بود رو به اسمون کرد و آهی کشید : خدایا اینه جواب خوبی های من .

اما این فقط سکوت شب بود که گوش اونو نوازش می داد . توی همین

احوال بود فکر کرد دید اون یکی از مخلوقات خداست خدایی که دانا

و تواناست خدایی که محبت و بخشش و گذشت کارشه خدایی که

گفته : با همه این اوصافی که من دارم ولی این انسان ...

(( ان الانسان لربه لکنود ))

همانا انسان نسبت به پروردگارش ناسپاسه

خوب این بود که دست خوب قصه ما هم کمی خوشحال شد و فهمید

وقتی که انسان نسبت به خداش اینقدر ناسپاسه چه برسه به نسبت به هم نوعش اون خوشحال شد و به خونش رفت

تصمیم گرفت تا هست خوب باشه مثل همیشه تا همیشه

حالا دیگه اون دیگه هیچ انتظاری از هیچکس نداشت

((بشکنه این دست که نمک نداره)) برای اون بی معنی و پوچ شده بود.

مرگ انسانیت

ardez — Sat, 26 Jan 2008 13:59:18 GMT

حرف من :

تو روزگار مرگه انسانیت این چیزها بعید نیست

باید توجهی نکنی - راه خودتو ادامه بدی برو دست خدا به همرات

به کوری چشم همه حسودا پر می کشم آخر مثل پرستوها

ای سنگ صبورم ای اوج غرورم عاقبت یه روزی مترسکها

خنده رو می بینن رو لبهای ما

از همان روزی که دست حضرت قابیل گشت آلوده به خون هابیل
از همان روزی که صدر پیغام‌آوران باریتعالی، زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید
آدمیت مرده بود گرچه آدم زنده بود

از همان روز که یوسف را برادرها به چاه انداختند
از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند
آدمیت مرده بود گرچه آدم زنده بود

بعدها دنیا پراز آدم شد و این آسیاب هی گشت و گشت

قرنها از مرگ انسان هم گذشت،

ای دریغا آدمیت برنگشت.

صحبت از پاکی و مروّت ابلهي است

صحبت از پژمردن يك برگ نيست، فرض كن مرگ قناري در قفس هم مرگ نيست ، فرض كن يك شاخه گل هم در جهان هرگز نرست، فرض كن جنگل بيابان است از روز نخست
در كويري سوت و كور، در ميان مردمي با اين مصيبتها صبور

صحبت از مرگ‌محبت

مرگ‌عشق،

گفتگو از مرگ انسانيت است

گفتگو از مرگ انسانيت است !

خدا رو دوست دارم زیاد - اون منو خیلی دوست داره

ardez — Tue, 25 Dec 2007 15:23:18 GMT

ما هممون دوستش داریم یه غریزه است توی وجودمون

ولی این چند روز من عاشقش شدم

به تمام معنا

اینم داش سهراب که با خودش خلوت کرده

خدا بیامرزدت شعرات آدمو به زندگی امیدوار می کنن

جان مي‌دهم به گوشة زندان سرنوشت

سر را به تازيانة او خم نمي‌كنم

افسوس بر دو روزة هستي نمي‌خورم

زاري بر اين سراچة ماتم نمي‌كنم

با تازيانه‌هاي گرانبار جانگداز

پندارد آن كه روح مرا رام كرده است

جان‌سختيم نگر، كه فريبم نداده است

اين بندگي، كه زندگي‌اش نام كرده است

بيمي به دل ز مرگ ندارم كه زندگي

جز زهر غم نريخت شرابي به جام من

گر من به تنگناي ملال‌آور حيات

آسوده يك نفس زده باشم حرام من!

تا دل به زندگي نسپارم، به صد فريب

مي‌پوشم از كرشمة هستي نگاه را

هر صبح و شام چهره نهان مي‌كنم به اشك

تا ننگرم تبسم خورشيد و ماه را

اي سرنوشت، از تو كجا مي‌توان گريخت؟

من راه آشيان خود از ياد برده‌ام

يك دم مرا به گوشة راحت رها مكن

با من تلاش كن كه بدانم نمرده‌ام!

اي سرنوشت، مرد نبردت منم بيا

زخمي دگر بزن كه نيفتاده‌ام هنوز

شادم از اين شكنجه، خدا را، مكن دريغ

روح مرا در آتش بيداد خود بسوز!

اي سرنوشت! هستي من در نبرد توست

بر من ببخش زندگي جاودانه را!

منشين كه دست مرگ ز بندم رها كند

محكم بزن به شانة من تازيانه را!

شفاعت شیعیان

ardez — Sun, 09 Dec 2007 14:13:18 GMT

سر کلاس عقیدتی یکی از اساتید روایتی برای ما تعریف کرد ، خیلی دوست داشتم کاملتر و دقیقتر بشنوم ، گشتم تا اینکه این مطلب رو پیدا کردم

بخونید و فاطمه رو بهتر بشناسید مگه ما اوانا رو دیدیم یا از یارانشون بودیم یا در رکابشون جنگیدیم که ...

حضرت امام محمد باقر علیه السلام می فرمود:
رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم چنین فرمود که در روز قیامت، برای پیامبران منبرهایی از نور گذاشته می شود. سپس خدای تعالی امر می فرماید که:« ای محمد، خطبه بخوان.»
من خطبه ای می خوانم که هیچ کس مثل آن را نشنیده باشد.
آن‌گاه برای جانشینان پیامبران نیز منبرهایی از نور افراشته می شود و خدای تعالی به علی می‌فرماید:« خطبه بخوان.»
او هم خطبه ای می خواند که هیچ کس مانند آن را نشنیده باشد.
سپس برای فرزندان پیامبران نیز منبرهایی از نور می گذارند و خدای تعالی به حسن و حسین می‌فرماید:« خطبه بخوانید.»
آنها هم خطبه هایی بی مانند می خوانند.
سپس جبرئیل ندا می کند:« فاطمه، دختر محمد کجاست؟ خدیجه کجاست؟ مریم کجاست؟ آسیه کجاست؟ ام کلثوم مادر یحیی کجاست؟»
همه این زنان برمی خیزند و خدای تعالی ندا می کند:« ای اهل محشر، امروز کرامت و بزرگواری از آن کیست؟»
در این هنگام من و علی و حسن و حسین می گوییم:« کرامت برای خداوند واحد قهار است.»

خدای تعالی می فرماید:« ای اهل محشر، من امروز کرامت را برای محمد و علی و حسن و حسین و فاطمه قرار دادم. ای مردم، چشم‌های خود را ببندید که فاطمه به سوی بهشت می رود.»
سپس جبرئیل یکی از ناقه‌های بهشتی را که با دیبا‌های بهشتی زینت شده و گلهایش از لؤلؤ و رواندازش از مرجان است، جلو می‌برد و فاطمه علیهاسلام را بر آن سوار می کند. سپس صدهزار فرشته از سمت راست و صدهزار فرشته از سمت چپ و صد هزار فرشته از پشت سر، او را تا بهشت همراهی می کنند. وقتی فاطمه به در بهشت می رسد روی مبارکش را برمی گرداند.

خدا می فرماید:« چه می خواهی ای دختر حبیب من؟»
فاطمه عرضه می کند:« خدایا، من می خواهم امروز قدر و منزلتم شناخته شود.»
خدای تعالی می فرماید:« پس برگرد و نگاه کن! دست هر کس را که در قلبش محبت تو یا یکی از فرزندان توست بگیر و داخل بهشت کن.»

امام باقر می فرمود:« به خدا قسم در آن روز، فاطمه شیعیان و دوستداران خود را جدا می کند، درست همان گونه که پرندگان دانه های خوب را از دانه های بد جدا می‌کنند.
شیعیان به سوی بهشت می روند ولی آنها نیز وقتی به در بهشت می رسند، تقاضا می کنند که قدر و منزلت‌شان شناخته شود. خدای تعالی به آنها نیز می‌فرماید:«نگاه کنید؛ هر کس شما را به خاطر فاطمه دوست داشته، اطعام کرده، لباس پوشانده، آبی داده یا به خاطر او از شما دفاع کرده، همه و همه آنها را به بهشت ببرید.»
و البته در بین مردم کسی باقی نخواهد ماند مگر کسی که به مقام والای فاطمه علیها سلام شک داشته یا کافر یا منافق باشد. و آنها وقتی در آتش می‌افتند، از روی حسرت می‌گویند ما را کسی شفاعت نکرد و دوستی نداشتیم. اگر به دنیا برگردیم از مومنین خواهیم شد.»
اما هیهات، هیهات، اگر برگردند باز هم تکذیب می کنند.

ardez — Sun, 18 Nov 2007 18:09:18 GMT

زندگی زیباست

ما هم یه خورده زیبا زندگی کنیم

استاد فريدون مشيري

ardez — Fri, 16 Nov 2007 14:56:18 GMT

یکی دیوانه ای آتش برافروخت

در آن هنگامه جان خویش را سوخت

همه خاکسترش را باد می برد

وجودش را جهان از یاد می برد

تو همچون آتشی ای عشق جانسوز

من آن دیوانه مرد آتش افروز

من آن دیوانه ی آتش پرستم

در این آتش خوشم تا زنده هستم

بزن آتش به عود استخوانم

که بوی عشق برخیزد ز جانم

خوشم با این چنین دیوانگی ها

که می خندم به آن فرزانگی ها

به غیر از مردن و از یاد رفتن

غباری گشتن و بر باد رفتن

در این عالم سرانجامی نداریم

چه فرجامی ؟ که فرجامی نداریم

لهیبی همچو آه تیره سوزان

بیا آتش بزن خاکسترم کن

بساز ای عشق و جانم را بسوزان

مسم در بوته ی هستی زرم کن!!!!

فريدون مشيري در سي ام شهريور ماه 1304 در تهران به دنيا آمد. در دوران خردسالي به شعر علاقه داشت و در دوران دبيرستان و سال هاي اول دانشگاه ، دفتري از غزل و مثنوي ترتيب داد. آشنايي با قالب هاي شعرنو، او را از ادامه ي شيوه ي کهن بازداشت، اما راهي ميانه را برگزيد.

او شاعري است صميمي و صادق که شعرش آينه تمام نماي احوال و صفات اوست.کلام مشيري ، منزه و محترم است. او شاعري است اديب که در همه حال حرمت زبان و اهل زبان را حفظ مي کند.انديشه هايش انسان دوستانه و نجيب است و براي احساسات و عواطف عاشقانه از لطيف ترين و زيبا ترين واژه ها و تعبيرها سود مي جويد.

مشيري، نه اسير تعصبات سنت گرايان شد، نه مجذوب نوپردازان افراطي . راهي را که او برگزيد، همان حالت ِ نمايان ِ بنيان گذاران شعر نوين ايران بود. به اين معنا که، او شکستن قالبهاي عروضي، و کوتاه و بلند شدن مصرع ها و استفاده ي بجا و منطقي قافيه را پذيرفته و از لحاظ محتوي و مفهوم هم با نگاهي تازه و نو به طبيعت، اشياء، اشخاص و آميختن آنها با احساس و نازک انديشي هاي خاص خود، به شعرش چهره اي کاملاً مشخص داده بود .

استاد برجسته " دکتر عبدالحسين زرين کوب " درباره ي فريدون مشيري گفته است: «با چنين زبان ساده، روشن و درخشاني است که فريدون واژه به واژه با ما حرف مي زند، حرف هايي که مال خود اوست، نه ابهام گرايي رندانه . شعر او سخن شاعري است که دوست ندارد در پناه جبهه ي خاص، مکتب خاص و ديدگاه خاص ، خود را از اهل عصر جدا سازد. او بي ريا عشق را مي ستايد، انسان را مي ستايد و ايران را که جان او به فرهنگ آن بسته است دوست دارد. "

فريدون مشيري در دوران شاعري خود، در هيچ عصري متوقف نشده، شعرش بازتابي است از همه ي مظاهر زندگي و حوادثي که پيرامون او در جهان گذشته و همواره، ستايشگر خوبي و پاکي و زيبايي و بيانگر همه ي احساسات و عواطف انساني بوده و بيش از همه خدمتگزار انسانيت است.

فريدون مشيري، سال ها در برخي از مجلات معروف سال هاي گذشته همچون: ماهنامه سخن، مجله گشوده، سپيد و سياه قلم زده و همکاريي نزديک با نشريات داشته است.

او در سال 1333 ، از دواج کرد و دو فرزند بنام هاي بهار و بابک داشت که هر دو دانشگاه را به پايان رسانده و در کنار آثار او، ثمره زندگي او بودند س.

کتاب هاي اشعار او بترتيب عبارتند از:

تشنه توفان، گناه دريا، نايافته، ابر و کوچه، بهار را باور کن، از خاموشي، مرواريد مهر، آه باران، از ديار آشتي، با پنج سخن سرا، لحظه ها و احساس، آواز آن پرنده غمگين.

گزينه هاي اشعار او عبارتند از:

پرواز با خورشيد، برگزيده ها، گزينه اشعار سه دفتر، دلاويزترين، يک آسمان پرنده، و همچنين برگزيده اي از کتاب اسرار التوحيد به نام يکسان نگريستن.

وي در آبان ماه 1379 در سن 74 سالگي و بر اثر بيماري، چشم از جهان فرو بست.